Kilka słów o tym, jak szkło stało się częścią krośnieńskiej codzienności, i dlaczego mała pracownia ma tu sens, mimo że obok działały duże huty.
Kiedy mówimy znajomym z innych miast, że prowadzimy pracownię szkła w Krośnie, zwykle kiwają głową: no tak, przecież Krosno. Szkło jest tu wszędzie: w nazwach ulic, w szafkach babć, w opowieściach sąsiadów, którzy przepracowali w hucie po trzydzieści lat.
Duże huty i domowe szafki
Przez dziesięciolecia w mieście produkowano szkło na skalę przemysłową: szklanki, kieliszki, wazony, które trafiały do domów w całej Polsce i za granicę. Wiele krośnieńskich rodzin ma w domu zestaw kieliszków „z huty”, kupiony kiedyś po kosztach albo dostany na ślub.
Rzemiosło, które zostaje w ludziach
Najważniejsze w tej historii są jednak umiejętności. Hutnik, który przez lata formował szkło, rozpoznaje temperaturę po kolorze i wie, ile czasu ma, zanim masa ostygnie. Część tej wiedzy przechodzi z pokolenia na pokolenie. Michał, który stoi u nas przy piecu, uczył się od starszego szklarza, który przepracował w hucie ponad dwadzieścia lat.
Muzeum i Centrum Dziedzictwa Szkła
Jeśli przyjeżdżasz do Krosna, warto zajrzeć do Centrum Dziedzictwa Szkła w centrum miasta, gdzie można zobaczyć, jak przez lata zmieniały się techniki i wzory. Potem chętnie zapraszamy do nas, żeby zobaczyć, jak to wygląda w małej skali.
Dlaczego mała pracownia
Duża huta robi tysiąc identycznych szklanek. My robimy jeden wazon, potem drugi, który już jest trochę inny. Nie konkurujemy z przemysłem; robimy rzeczy, które mają ślad ręki, i uczymy innych, jak samemu ułożyć talerz ze szkła.
Masz pytanie? Napisz do nas, albo zaprojektuj wazon w konfiguratorze.